Ik heb eigenlijk nog heel wat te vertellen. Het is de eerste keer dat ik echt eens tijd kan maken om deftig achter de PC te zitten en ik wil jullie dan ook geen enkel detail van deze reis besparen.
Elke goeie trip naar 'Down under...' begint met een stevig afscheid. Nadat ik ons moeke en de kleine Louis had gedag gezegd vertrokken papa, Evi, Charlotte en ikzelf naar de luchthaven van Zaventem. De indische 'Rajiv' die ons daar bediende (ik laat in het midden of hij homo was of niet...lees: hij was duidelijk voor de mannen) keek me verbaasd aan toen ik mijn papieren van mijn visum liet zien. Leentje's hart kreeg plotsklaps last van de befaamde hartritmische stoornissen. Uiteindelijk bleek alles in orde te zijn met mijn visum. Dat was al 1 hartritmische stoornis minder. Een volgende kwam er echter toen het gewicht van mijn koffer op de desk verscheen. Een kleine 10 kilo overgewicht. Tja...kan gebeuren. We bleven niet bij de pakken zitten en gooiden de handel ter plekke open. Kapstokken, parfum, broeken, ja zelfs tampons moesten eraan geloven...elk grammetje telde. 
Uiteindelijk betaalden we bij voor de overige kilo's. Het bedrag wens ik liever niet te vermelden maar ik wil wel graag Standaard Boekhandel te Zottegem bedanken voor de milde gift!
Na heel het geharrewar rond de koffer en het overgewicht besloten we de stress weg te spoelen in de cafetaria van de luchthaven. Ondertussen waren mijn sterke schouders (om op uit te huilen)gearriveerd en kon het vertrek moeilijk nog mislukken...Bij de douane gebeurde het...iedereen kreeg het even moeilijk. Het afscheid was kort, want zo moet het afscheid zijn. De douanier liet me door zonder ook maar 1 blik te werpen op mijn paspoort. Merci meneer, u begrijpt de mensen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten